Ons verhaal

Omdat we begrijpen dat niet iedereen zin heeft om een mini roman te lezen, hebben we besloten om 2 versies van ons verhaal te schrijven. Voor iedereen die graag snel tot de kern komt is er de korte versie. Voor wie graag in een echte love story duikt is er een meer gedetailleerde en zeer open versie.

Welke versie je ook kiest, we hopen dat je het met plezier leest! Wil je graag meer over ons individueel weten? Klik dan hier. Vragen en reacties zijn hieronder meer dan welkom.

De korte versie

Voor iedereen die graag snel tot de kern komt, hopelijk is deze korte versie van ons verhaal wat voor jou.

Begin 2015 hebben we elkaar op zo’n 5.500 km afstand van elkaar ontmoet op het internet. We hebben ongeveer 2 jaar heen en weer gereisd voordat we eindelijk samen konden wonen in Nederland. Gedurende die 2 jaar zijn we 4 keer samen geweest, de langste keer was 3 maanden. We hebben elkaar 45 brieven geschreven, 1 voor elke week die we niet samen waren na onze eerste ontmoeting en we hebben in totaal 333 pijnlijk lange dagen apart doorgebracht na die eerste ontmoeting.

Er is zoveel gebeurd in die 2 jaar. Zo moesten we dagelijks dealen met een tijdsverschil van 6 uur, Tommy werkte zelfs nachtdiensten zodat we dagelijks konden praten. Er waren slechte internetverbindingen, bureaucratische rompslomp, gebroken harten, depressie en zelfs rouwperioden. Dit alles terwijl we niet samen konden zijn. Gelukkig was het leven meer dan een groot gevecht om samen te kunnen zijn. Zo hebben we ook onze eerste kerst en oud en nieuw samen gevierd, we hebben ons verloofd, ons eigen huisje gevonden, we zijn getrouwd en Tommy is officieel geëmigreerd. 

En nu zijn we eindelijk samen, gelukkig getrouwd en samenwonend. Voor de eerste keer kunnen we opgelucht ademhalen, aan onze bucket list werken en zo veel mogelijk proberen te ervaren in dit leven.

Voor degenen die graag in een heus liefdesdrama duiken, lees hieronder snel verder voor de ‘good stuff.’

 

Waar het allemaal begon

In 2015 zagen onze levens er niet bepaald geweldig uit. Geen van ons had op dat moment kunnen weten dat we aan de voet van een reis stonden die alles zou veranderen. Het begon allemaal met een simpele ‘Hi’ op Kik messenger. Hij was er uit verveling, zij was er om tips over tekenen uit te wisselen. Geen van beiden was ook maar een beetje geïnteresseerd in de liefde. Tja, soms heeft het leven andere plannen! 

Al snel hadden we door middel van ongemakkelijke introductievideo’s vastgesteld dat we allebei daadwerkelijk waren wie we zeiden. Die video’s werden steeds meer ongemakkelijke video’s en voor we het wisten waren we dagelijks aan het praten. 

“Ik heb het gevoel dat ik je al veel langer ken.”

Elke dag leerden we elkaar beter kennen en groeiden we een beetje meer naar elkaar toe. We begonnen als vreemden maar al snel voelde het alsof we altijd al elkaars beste vriend waren geweest. Er was sprake van gedeelde interesses, passies en dromen en zelfs van soortgelijk verdriet. Het duurde niet lang voordat we ons geen dag zonder elkaar te spreken konden voorstellen. We konden moeiteloos uren vol praten, over van alles en nog wat. 

Die 4 (niet zo) kleine woordjes

Het duurde niet lang voordat er flirterige opmerkingen werden gemaakt over een ontmoeting in Nederland. We konden het online goed met elkaar vinden dus wat was het probleem om elkaar in het echt te ontmoeten als vrienden? Het ergste dat er kon gebeuren is dat er dan geen klik zou zijn. In dat geval zou Tommy nog steeds vakantie vieren in een land waar hij nog nooit eerder was geweest. Win win dus! Achteraf gezien was dat nogal naïef gedacht van ons. Misschien waren we bang om het toe te geven? Of misschien was het de angst voor hoe dit ooit zou kunnen werken. Hoe dan ook, wanneer je hart een sprongetje maakt bij het geluid van een nieuw berichtje, dan weet je dat er meer gaande is met je gevoelens dan ‘we zijn gewoon vrienden.’ 

“Ik vind het nog steeds gek maar ik denk dat ik al verliefd op je ben geworden”

Het duurde nog geen 2 maanden voordat we hadden toegegeven dat we voor elkaar waren gevallen. Op dat moment hadden we geen idee wat dat dan betekende voor ons want Tommy woonde in Boston, Amerika en Djamila in Nederland. Het laatste wat ze wilde was een langeafstandsrelatie want ‘die mislukken toch altijd.’ Hij was bereid om me toch te komen opzoeken, niet wetende of hij me daarna ooit nog zou zien. 

“Ik weet dat het laat is en ik wilde je niet wakker maken, maar ik moet je iets vertellen. Je hoeft het niet terug te zeggen maar ik hou van je.”

Het was al laat na onze Facetime sessie toen Djamila naar bed ging. Ik probeerde de rest van mijn avond vol te maken. Vergeet niet dat er een tijdsverschil van 6 uur is tussen Boston en Nederland. Iets voelde niet helemaal goed aan hoe ons gesprek eindigde, ik voelde dat ik nog iets wilde zeggen.  Ik wilde haar niet wakker maken maar ik wist gewoon dat ik haar moest bellen. Het was bijna 3 uur ‘s nachts en haar telefoon ging, verward nam ze op. Ondanks het feit dat ik geen idee had hoe dingen face to face zouden zijn, wist ik gewoon dat ik van haar hield en ik kon het niet langer voor me houden. Uit angst voor een gebroken hart zei ze het niet terug, ook al wist ze diep van binnen dat ze ook van mij hield. 

De 2 weken lange eerste date

7 maanden na onze online ontmoeting zagen we elkaar dan eindelijk op het vliegveld. Met bijna geen slaap en super veel zenuwen begonnen we ons 2 weken lange avontuur. We hadden een auto en een vakantieappartementje gehuurd zodat er eindelijk tijd was om echt samen te zijn. Onafscheidelijk waren we! En die klik die we hadden? Nou die was er gelukkig nog steeds!

De tijd vloog voorbij en voor we het wisten stond dat vervelende afscheid al voor de deur. Op één van onze laatste avonden samen stelde Tommy voor om uit bed te gaan en een stukje te gaan rijden. Dat ritje is één van onze mooiste herinneringen samen geworden. Het was donker en er was niemand op de weg. We hielden elkaars hand vast terwijl we op het stoplicht wachtten en ‘Hold Back The River’ van James Bay, ons nummer, kwam op de radio. Het was alsof dit een verdere bevestiging was dat we inderdaad bij elkaar horen. Op dit punt was er dan ook geen twijfel mogelijk over hoe het verder moest vanaf hier. We zouden vechten voor een toekomst samen, hoe dan ook.

Terug naar de realiteit

Om half 7 ging de wekker, we waren moe en onze ogen waren dik van het huilen. Dit was het dan, dat verschrikkelijke afscheid. Een laatste knuffel, een laatste kus en daar ging hij dan, ik bleef achter en onze harten waren allebei gebroken. De beste manier om dat gevoel te beschrijven is alsof je ziel uit je lichaam wordt gerukt, het enige dat achterblijft is een leeg omhulsel. We hadden afgesproken dat ik in januari naar Boston zou vliegen voor een volgende 2 weken samen, maar dat was nog zo ver weg. 

“Je afwezigheid is zo aanwezig, ik mis je zo erg en het doet zo’n pijn “

Ontzettend ellendig voelden we ons. In de hoop de pijn een beetje te verzachten probeerden we het volgende bezoek te plannen. Omdat ze zagen hoe moeilijk we het allebei hadden, gaven Djamila’s ouders ons het beste vroege kerstcadeau ooit. Ze nodigden me uit om de feestdagen met hen in Nederland door te brengen. Dit betekende dat we 3 extra weken samen zouden hebben!

Gedurende 13 weken waren we de dagen aan het aftellen. Elke dag spraken we elkaar zoveel mogelijk. Elke vrije minuut werd besteed aan het versturen van berichtjes, telefoongesprekken en FaceTime sessies. Voor elke week die we niet samen konden zijn stuurden we elkaar een brief. Dit heeft ontzettend geholpen omdat het niet alleen iets tastbaars was maar ook iets om elke week naar uit te kijken. Langzaam maar zeker gingen de weken voorbij en was onze reünie niet ver weg meer.

De fijnste tijd van het jaar

Na de vorige 2 weken die we samen waren geweest, voelde we ons zo rijk dat we nu wel 5 hele weken samen hadden. De eerste 3 werden doorgebracht bij Djamila’s ouders thuis in Nederland. Onze dagen waren gevuld met leuke uitjes overdag en kaartspelletjes en het kijken van series in ons kleine kamertje in de avonden. Alledaagse bezigheden waren nog nooit zo leuk. We konden ons geluk niet op.

De feestdagen kwamen en gingen net zo snel weer voorbij. We voelden ons ze gezegend dat we er samen van konden genieten. Om zowel 2015 samen te eindigen en 2016 samen te beginnen was het beste kerstcadeau ooit. Het was echt een magische tijd, vol met liefde en kerstvreugde. 

Na de feestdagen begonnen we onze 2 weken lange reis naar de States voor te bereiden. Er waren nogal wat tegenstrijdige gevoelens, zeker voor Tommy. Hoewel we nog samen waren ging hij alweer op huis aan dus in zekere zin was zijn reis al bijna voorbij. We waren hoe dan ook vastbesloten om samen een geweldige tijd te hebben en zo min mogelijk tranen te laten.

Ze zei ja!

Ons hotel aan de North Shore van Boston diende als een perfecte thuisbasis. We konden maaltijden bereiden op de kamer en er heerlijke luien dagen hebben wanneer we daar zin in hadden. Het was januari en dat betekende dat er genoeg tijd was voor Djamila om een echte New England winter mee te maken. Er waren lange avonden bij de open haard, nachtelijke autoritjes waar het leek alsof we de enige mensen op de wereld waren en er was meer dan genoeg plezier in de sneeuw. 

Elke dag was speciaal voor ons, we waren tenslotte samen en we hadden de leukste uitjes gepland. Zo gingen we bijvoorbeeld shoppen voor ons denkbeeldige huis in Europa bij Jordan’s Furniture, we bezochten het beroemde New England aquarium en aten de heerlijkste pizza bij Pizzeria Regina in North End in Boston. Er was één dag die extra speciaal was voor ons, dat was de dag waarop Djamila ‘Ja’ zei!

“Ik hou van je.” “Ik hou ook van jou.” “Genoeg om voor altijd met me door te brengen?”

Alles was tot in detail gepland – Djamila had geen idee hoeveel detail – voor een roadtrip naar Maine. Al vroeg in de ochtend vertrokken we naar onze eerste stop, een prachtige route over de Kancamagus snelweg in het White Mountain National Forest van New Hampshire. Het uitzicht was er adembenemend en het was de eerste keer dat Djamila bergen zag. Enthousiast liet ze het allemaal bezinken, ze had geen idee van wat haar nog te wachten stond. 

Op het hoogste punt, zo’n 915 meter, stapten we de auto uit om het uitzicht te bewonderen. Er was niemand te bekennen, kleine glinsterende sneeuwvlokjes vielen zachtjes op de met sneeuw bedekte bergen en bomen en voor een tijdje stonden we er stil, vol bewondering. Een warme en liefdevolle omhelzing volgde. Hij zei dat hij van me houdt, ik antwoordde dat ik ook van hem houd. Toen hij me vroeg of ik genoeg van hem hield om voor altijd met hem door te brengen keek ik hem verrast aan en zag de prachtige ring in zijn hand. De paar minuten erna kon ik alleen nog maar “Oh my god” uitbrengen waarna ik enthousiast zijn aanzoek accepteerde. Het was werkelijk waar zo’n magisch moment, in de meest magische omgeving. Na het aanzoek hebben we nog even van de bergen en de sneeuw genoten voor we verder gingen richting Maine, en uiteindelijk weer terug naar het hotel, als verloofd stel. 

“Ik kan niet eens in woorden uitdrukken hoeveel pijn het deed om je weg te zien lopen.”

Zoals gewoonlijk vliegt de tijd wanneer je het naar je zin hebt. De dag van ons afscheid groette ons als een ongenode gast. Djamila stond met zoveel tegenzin op dat ze zelfs voorstelde om samen naar Canada te vluchten, niet dat dat iets had uitgemaakt! Verdriet nam de overhand en de laatste paar uur die we samen hadden werden vooral gevuld met knuffels en tranen. Zolang als we konden stelden we de rij bij security uit. Afscheid nemen werd nooit makkelijker, elkaar loslaten was een langzaam en pijnlijk proces. Hem achterlaten, terwijl we allebei in tranen waren, was het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen.

Waar een wil is…

Deze keer dachten we echt dat dit de laatste keer was dat we apart hoefden te zijn. Het plan was om allebei een fulltime baan te vinden, te sparen en de aanvraag voor Tommy’s verblijfsvergunning op te sturen. Dit alles zou dan zo’n 4 maanden in beslag nemen. Klinkt makkelijk zat toch? Niet dus! Het plan waar we ons zo stevig aan vast hielden stortte langzaam in elkaar.

Na een hoop bureaucratische rompslomp zagen we in dat het onmogelijk was om op de korte termijn alle benodigde documenten te verkrijgen. Terwijl hij me probeerde te kalmeren van een halve inzinking stelde Tommy voor de bruiloft te vervroegen zodat we de aanvraag als getrouwd stel in konden dienen, wat de zaken iets makkelijker maakte in ons geval. Zo gezegd, helaas niet zo gedaan. Trouwen terwijl je niet in hetzelfde land woont brengt namelijk ook de nodige bureaucratische rompslomp met zich mee. Maar, waar een wil is, is een weg!

“Waarom trouwen we niet in Vegas?” 

Dankzij Tommy vonden we die andere weg dan ook. Deze weg was weliswaar nogal gewaagd voor ons en mijn eerste gedachte was dat dit een grap moest zijn. “Waarom gaan we niet gewoon in Vegas trouwen?” zei hij. Hoewel het niet zo makkelijk is als ze op de televisie laten lijken was trouwen in Las Vegas wel de makkelijkste en beste optie voor ons. Ik had een klein duwtje in de rug nodig maar uiteindelijk was ook ik enthousiast over dit nieuwste plan. 

Hoewel we nu één gedeelte van de verblijfsvergunning puzzel opgelost leken te hebben, kwamen we snel tot de conclusie dat er nog teveel overbleef om de aanvraag al in te dienen. Dit was natuurlijk niet het nieuws waarop we hadden gehoopt maar we wilden wel zo lang mogelijk samen zijn voor Tommy’s volgende bezoek aan Nederland. Logeren bij Djamila’s ouders ging het deze keer dan ook niet worden. Daarom stelde ze voor om een eigen huisje te zoeken zodat ik de maximale toegestane 90 dagen per bezoek bij haar kon blijven. 

5 maanden, 21 weken, 148 dagen

Deze 5 maanden stonden helemaal in het teken van hard werken zodat we onze doelen konden bereiken. De tegenslagen motiveerden ons alleen maar om nog harder te werken. Tommy offerde zelfs zijn nachtrust op door werk te zoeken met nachtdiensten. Op die manier sliep ik terwijl hij werkte, en sliep hij terwijl ik werkte. Bij mijn thuiskomt werd hij wakker en konden we eindelijk tijd aan elkaar besteden. Het versturen van brieven is iets dat we bleven doen. De stapel enveloppen was deze keer bijna beangstigend hoog, bijna 2 keer zo hoog als de keer ervoor. Hier en daar verstuurden we een verrassingspakketje naar elkaar en wachtten elkaars reactie op FaceTime enthousiast af. Ik kan me goed herinneren dat we aan het avondeten zaten toen de deurbel ging. Mijn vader stond op en kwam terug de keuken in met een prachtige bos rozen en een teddybeer. Ja, zo is Tommy dus. 

Maandenlang hield Djamila haar ogen open voor elk appartement dat beschikbaar kwam. Het was nog best een uitdaging om iets te vinden, maar ze kreeg het voor elkaar! Na een hoop teleurstellingen hadden we eindelijk iets gevonden in de buurt waar we zochten. Het enige wat nu overbleef was hard werken en wachten tot we weer samen konden zijn.

Rust in vrede

Nu Djamila een appartement had gevonden leek alles op zijn plaats te vallen en onze reünie was niet ver weg meer. Op dat moment nam alles een hartverscheurende wending. Mijn zus, die op dat moment al 4 jaar tegen een zeldzame hersentumor vocht, werd met de dag zieker. Zo’n 2 weken voordat ik richting Nederland zou gaan, overleed ze op 29-jarige leeftijd. Het niet samen kunnen zijn werd zojuist een stuk moeilijker voor ons. Dit was het moment waarop ik Djamila het hardst nodig had, de afstand en de omstandigheden maakten dit onmogelijk. Het was ontzettend moeilijk hier alleen mee te moeten dealen, ik was echt kapot. Djamila vond het verschrikkelijk dat ze niet fysiek bij me kon zijn. Dit wist ik natuurlijk wel maar het maakte het helaas niet makkelijker. Het enige dat ik nu wilde was naar huis gaan, terug in haar armen.  

Het proef verhuizen

5 hele moeilijke maanden waren voorbij toen we eindelijk weer in elkaars armen waren. We waren al zo ver gekomen en wetende dat we nu 90 dagen samen hadden, in ons eigen huisje was zo’n geweldig gevoel. Tommy’s rouwproces was pas net begonnen maar gelukkig hadden we ook fijne dingen om naar uit te kijken. We zouden de komende 3 maanden samen wonen op ons eigen plekje, daarom noemden we deze tijd ‘het proef verhuizen.’ In tegenstelling tot de vorige bezoekjes kregen we nu een voorproefje van hoe het dagelijks leven samen zou zijn omdat ik fulltime werkte. We gingen shoppen voor spullen voor ons huis, nu echt deze keer, we verfden het huis en drukten er echt onze eigen stempel op. Het was zo gaaf om na al die afstand tussen ons een eigen plekje voor ons samen te hebben. Ook al wisten we dat Tommy weer terug naar Amerika moest, we deelden nu een thuis samen. 

Samen wonen was nog beter dan we hadden kunnen dromen. De simpele dingen zoals samen koken, samen ontbijten, spelletjes spelen en onze series kijken waren dingen waar we elke dag weer onwijs naar uitkeken. De dagelijkse gang van zaken maakte zo nu en dan ruimte voor een leuk uitje, waarvan de leukste zeker weten onze eerste vakantie samen was. Natuurlijk was er altijd al een hoop heen en weer gereisd tussen Boston en Nederland maar we waren nog niet echt samen op vakantie geweest. Ons eerste jaar als een stelletje was het perfecte excuus voor een tripje naar Disneyland Parijs. Het was echt een magisch uitje en tevens de perfecte manier om ons eerste jaar als een stel te vieren. 

De dagen nadat we terugkwamen uit Disney werden steeds verdrietiger. Het samen wonen van de afgelopen 3 maanden was echt een geschenk, geen van ons was klaar om dat op te geven. In het begin leek 90 dagen een oneindigheid, maar de tijd was echt voorbij gevlogen. Gelukkig was dit de laatste keer dat we gescheiden moesten worden, we wisten het op dat moment alleen nog niet.

De laatste loodjes

Alleen thuiskomen na het afscheid voelde als een stomp in mijn maag. Nog nooit was ik alleen in ons huis geweest. Ik probeerde me groot te houden maar toen onze hond Lizzy het hele huis door ging opzoek naar Tommy, toen brak ik. Ze parkeerde haar kleine lijfje naast me op de bank en daar zaten we dan verdrietig met z’n tweetjes. Ik merkte gewoon aan haar dat zij hem ook miste. Elke centimeter van ons huis herinnerde me aan hem, dit maakte het zoveel moeilijker om zijn afwezigheid te negeren. Ik had mezelf beloofd dat ik in ons eigen huis zou blijven, maar toen de avond viel had ik toch mijn ouders maar gebeld. In mijn pyjama met mijn spullen onder de ene arm en Lizzy onder de ander en de tranen rollend over mijn gezicht, stapte ik mijn vaders auto in. Dit zouden 3 lange maanden gaan worden.

“Ik rook je aftershave en heel eventjes was ik weer terug in je armen.” 

Het duurde even voordat Djamila zich weer lekker voelde in ons eigen huis. Inmiddels woonde ik weer bij mijn vader en stiefmoeder, maar mijn hart was nog in Nederland. We probeerden allebei weer in een routine te komen. Dat betekende voor mij ook dat ik weer een nieuwe baan moest zoeken. Voor elk bezoek moest ik mijn baan opzeggen en weer een nieuwe vinden bij terugkomst. Onze dagen waren gevuld met werk, het schrijven van onze brieven en zoveel mogelijk tijd aan elkaar besteden. Tijdens het volgende bezoek wilde we nu echt de aanvraag voor mijn verblijfsvergunning indienen. Stap 1 was het prikken van een trouwdatum! Stap 2 was de daadwerkelijke planning van de bruiloft. Deze stap was zowel super leuk als super stressvol. Probeer maar eens een traditionele bruiloft in Las Vegas te plannen, met een klein budget en dat alles op FaceTime. Juist, niet optimaal zoals je je kan voorstellen. Desalniettemin was het fijn om met positieve zaken bezig te zijn. Stap 3 was het verkrijgen van een bepaald type contract op Djamila’s werk. Dit was een super belangrijk onderdeel van de aanvraag en we waren er dan ook erg nerveus over.

Na al mijn harde werk en inzet om dit contract te krijgen moest ik helaas slecht nieuws met Tommy delen, het was me niet gelukt. Wat moesten we nu? De kans dat ik dit contract bij het beginnen van een nieuwe baan zou krijgen was zo nihil dat dit geen optie was. We onderzochten elke mogelijke manier om Tommy hier te krijgen maar het leek erop dat we niet om dit contract heen konden. De druk van alles begon steeds zwaarder op me te wegen, de aanvraag, de teleurstelling van het contract, het plannen van de bruiloft, het alleen zijn, ik had het er even echt heel moeilijk mee. Gelukkig was ik er met de steun van Tommy snel weer bovenop maar ik kon niet wachten tot de volgende 2 maanden voorbij zouden zijn.

Welkom thuis

Daar was december dan eindelijk, we waren er zo klaar voor om een einde aan die afstand te maken! Ik was net op tijd thuis voor de feestdagen. Lizzy ging helemaal los toen ze me eindelijk weer zag en het huis was zo gezellig in alle kerstsfeer. We konden niet wachten om voor het eerst kerst in ons eigen huis te vieren. Alles verliep heerlijk rustig en we genoten vooral van het samen zijn. Onze focus lag vooral bij het voorbereiden van onze reis naar Las Vegas in januari om te gaan trouwen.

Trouwen in Las Vegas was niet iets waarvan ik dacht het ooit te doen. Ik ben niet bepaald een party girl dus dit was nogal uit mijn comfortzone. Maar goed, ik zei ook nooit aan een langeafstandsrelatie te beginnen en kijk hoe dat is verlopen. Het moeilijkste was dat onze families er niet bij konden zijn, dus wie weet doen we het ooit nog eens allemaal over met een groot feest! Aan de andere kant paste dit zo goed bij ons. We hebben overal altijd met z’n tweeën voor geknokt, reizen was een groot onderdeel van onze relatie en zonder aanpassingsvermogen hadden we het nooit gered. Dus samen afreizen naar een bestemming als Vegas om daar te gaan trouwen klopte op een bepaalde manier ook gewoon. Ik stond er wel op om alles zo traditioneel mogelijk te houden, er was dan ook snel besloten om van de vele trouwkapelletjes weg te blijven. Met The Venetian als onze locatie, mijn traditionele trouwjurk, Tommy’s pak en een geweldige professionele fotograaf zijn we dan ook goed geslaagd om onze Vegas bruiloft een non-Vegas tintje te geven. Nu moesten we alleen nog ‘even’ 2 vluchten pakken, onze ‘marriage license’ ophalen en in dat huwelijksbootje stappen. 

Trouwklokken en neonlichtjes 

De ochtend van onze trouwdag brak al vroeg aan door de jetlag. We namen de tijd om wakker te worden en hebben zelfs een tijdje ‘Catfish’ in bed gekeken. Het voelde zo onwerkelijk dat we die dag zouden gaan trouwen. Als cadeautje voor onszelf hadden we een nachtje in The Venetian geboekt dus we besloten er vast heen te gaan om te kijken of we een vroege check-in konden krijgen. Naast een vroege check-in hadden we ook een gratis upgrade naar een kamer met uitzicht op een hogere verdieping gekregen! De kamer was prachtig en geen van ons had ooit in zo’n mooi en chique hotel verbleven. Die middag had ik een afspraak op de kamer voor mijn haar en make-up, ik begon me als een echte bruid te voelen! Tommy zag er zo knap uit in zijn pak en ik voelde me net een prinsesje in mijn jurk. 

Onze fotograaf nam ons mee in en rondom het hotel om wat foto’s voor de ceremonie te maken. Het voelde zo gek om te poseren terwijl we werden bekeken en gefeliciteerd door vreemde mensen. Gelukkig was de fotograaf erg goed in ons afleiden en voor we het wisten hadden we er zelfs plezier in gekregen. De ceremonie vond plaats tijdens zonsondergang, we hadden allebei onze eigen geloften geschreven en Djamila’s ouders keken mee via FaceTime. Gevuld met gelach, een traantje hier en daar en vooral met zoveel liefde was het een hele mooie en intieme ceremonie. Als man en vrouw stapten we de auto in voor wat foto’s van de Las Vegas strip in het donker met alle lichtjes en Bellagio’s fontein show. Tevreden en verliefd kwamen we later terug naar onze kamer om ons om te kleden voor ons huwelijksdiner. Op aanraden van de fotograaf zijn we naar een Italiaans restaurant geweest waar we heerlijk hebben gegeten en zelfs een gratis toetje hebben gekregen om ons huwelijk te vieren! Toen we ‘s avonds eenmaal in bed lagen, voor het eerst als man en vrouw,  waren we ontzettend moe van zo’n mooie en drukke dag. Super dankbaar kunnen we nu terugkijken naar een geweldige bruiloft. 

Onze eerste dag als man en vrouw hadden we niet beter kunnen besteden. Enthousiast om de drukte van de strip even achter ons te laten, stapten we in de auto naar Zion National Park voor een soort van mini huwelijksreisje. Onze uiteindelijke huwelijksreis was naar Noorwegen een jaar later maar dat is een verhaal voor later. Achteraf gezien hadden we graag meer tijd in Zion gehad maar we hadden hoe dan ook een heerlijke dag. Ons korte uitstapje naar Las Vegas zat er alweer bijna op en voor we het wisten zaten we de volgende ochtend weer op het vliegveld met een lange terugreis voor de boeg. 

Wat Iers geluk voor het kersverse bruidspaar

Bij thuiskomst werden we blij verrast door versiersels en ballonnen die Djamila’s ouders hadden opgehangen om ons als kersvers bruidspaar thuis welkom te heten. De jetlag was deze keer vrij heftig, we stonden op een gegeven moment zelfs om 3 uur ‘s nachts nog eten te maken. Het maakte allemaal niet uit want we waren getrouwd, we hadden het eindelijk voor elkaar. De dagelijkse bezigheden kwamen langzaam weer terug en we waren druk bezig met de voorbereidingen van de aanvraag voor mijn verblijfsvergunning. “Hoe dan?” Vraag je jezelf misschien af gezien dat hele gedoe met Djamila’s contract. Uiteindelijk kon haar werk toch nog wat voor ons betekenen (yay!) dus nu hadden we alleen nog onze trouwpapieren nodig. 

Na al die keren afscheid nemen, alle tranen, de gebroken harten en alle obstakels was de dag dan eindelijk daar dat we de aanvraag voor Tommy’s verblijfsvergunning in konden dienen. Het was St. Patrick’s Day in 2017 wanneer we alle papieren bij de immigratiedienst hadden ingeleverd. We durfden het niet aan om iets waar we zo hard voor hadden gewerkt per post te versturen, no offense. Trots en opgelucht verlieten we het gebouw om wat Guinnes te gaan halen voor een welverdiende toost later die avond. Geloof het of niet maar ons nummer, ‘Hold Back The River’, stond op toen we in de winkel waren. Aangezien het al 2 jaar geleden was dat dit nummer populair was op de radio, vatten we dit maar op als wat Iers geluk en een teken dat alles goed zou komen. 

Het voelde zo raar dat we na al ons harde werk niets meer zelf in de hand hadden. Ons lot lag nu in de handen van een vreemde die ook maar gewoon zijn werk deed, die de beslissing zou nemen of ik in het land mocht blijven. Zenuwslopend was het! In de ochtend van 25 april 2017 kregen we een telefoontje van Djamila’s moeder. Ze had een brief ontvangen van de immigratiedienst, geadresseerd aan mij. Vraag me niet waarom de brief daarheen was verstuurd. We kleedden ons snel aan om de brief op te halen. Was dit de beslissing? Was het niet te vroeg? Betekende dit dat we waren afgewezen? Zo nerveus als maar kon haalden we de brief op en gingen snel terug naar huis om daar de brief open te maken. Als dit inderdaad de beslissing was kon dat twee dingen betekenen. Of onze langeafstandsrelatie was eindelijk voorbij, of ik zou zo snel mogelijk het land moeten verlaten. Met trillende handen maakte Djamila de brief open, verrast zei ze dat er heel simpel stond dat mijn verblijfsvergunning klaar lag. Voor de zekerheid belde ze de immigratiedienst meteen even op om het na te vragen. Na die bevestiging begon het langzaam door te dringen dat al ons harde werk eindelijk werd beloond. Ik mocht blijven. Geen afscheid meer, geen eenzame nachten meer en we zouden elkaar nooit meer zo hoeven missen. We waren zo ontzettend trots op onszelf dat we het voor elkaar hadden gekregen! Het was echt gelukt, eindelijk. 

Een laatste woord

Als je dit leest, heel erg bedankt dat je ons verhaal hebt gelezen, you rock! We hopen dat je hebt gelachen, gehuild en een paar keer ‘aww’ hebt gezegd, of er op zijn minst van hebt genoten. Als je zelf momenteel in een langeafstandsrelatie zit dan hopen we dat ons verhaal je inspireert om vol te houden, want het kan dus echt lukken! Het is één van de moeilijkste dingen die we allebei ooit hebben gedaan, maar het was het meer dan waard en we zouden het zo weer over doen als het moest. Op dromen, op inspiratie en vooral op de liefde, cheers!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *